مـــــدّت هاست که قطــار رفته است..

ایستگــاه رفتــه است..

و منِ ســــــاده..

سال های سال است که در عـــــــــادت٬

به نــــرده های ایسـتگـاه رفته تکـــیه داده ام..!

واژه ی تلخــــــی است ..

                              عـــ* ا* د* تــــــ*

عـــادت کرده ام به گذراندن لحظــه هایی سـرشـار از عــــادت..

عــادت کرده ام به عـــادت..!

حـال این روزهـایم را هیـچ کس نمــی دانــد!

همــه ی وجــودم سـرشـار است از یک عـلامت سـؤال ؟؟

با آنکه جز ســــکــوت جوابی نمی گیرم!

یاز دلــیلش را از خــودم می پرســم!

دیـــــری است که ســـکــوت٬ آهــــنگ دلـــنشـــیـن شــــب های تنــــــهایی ام شده است..

امـــا چـرا آهـنگ شــعـرهایـم تــیـره

و رنگـشان تـــلـخ اســت؟!

نــمـی دانـــــم!!

نمـــی دانــــم چرا

بـــه ایــن ســـکـوت..

بـــه ایــن عــــــادت..

بـــه ایــن تـــلخـی بــی پــایان..

بـــه ایــن آهــــنـگ تــیـره هــر شـــب تــــنهـایی ام..

پـــــایــــانـی نـمـی دهــــم..

پـــــایــــانـی٬ هـر چـند

                               تـــــــــــلــــخ !!

تـمام درد مــا هـــمبـن خــــود مـاست..

هــــمیـن عـــــــادت بــه پـــوچـی هـا..

بــه بیـــهــودگـی هـا..

مــــدت هاست که احـــساس می کـــنم

رقـــص ســـراب را تــماشـا کــرده ام

و تـــکـیه بر حـــــبــاب هـا زده ام...

اکــــــــنـــون..

ســرشـارم از گــله و شــکایـت...

از خــــــودم..

از دلـــــــــم..

دلــــــی که عــــــادت کرد..